Денес железничката мрежа во Македонија брои 27 функционални линии на 1.000 квадратни километри.
Да не беше „Скопје 2014“, Македонија досега можеше да има и гасоводна мрежа. Според владините пресметки, за да се поврзат сите 80 општини во еден систем, потребна е дистрибутивна мрежа за природен гас од 650 километри чија изградба се проценува дека ќе чини околу 150 милиони евра, што е четири пати помалку отколку што чини „Скопје 2014“.
Владата веќе донесе одлука да позајми 90 милиони евра од Deutsche bank и Erste bank со коишто се предвидува да се изградат 204 километри гасоводна мрежа. Дополнително, со 75 милиони долари од клириншкиот долг од Русија, се градат уште 60 километри гасоводна мрежа.
Во замена за проектот „Скопје 2014“, Македонија денес можеше да ги има и двете легендарни хидроцентрали Чебрен и Галиште за коишто со години се распишуваат тендери и се бараат приватни инвеститори што ќе ги изградат или пак, нова термоелектрана којашто ќе покрива околу третина од годишниот увоз на струја. Според пресметките на ЕЛЕМ, двете хидроелектрани Чебрен и Галиште би чинеле 519 милиони евра, а би произведувале нешто над 1.000 гигават часови струја.
Парите потрошени за проектот „Скопје 2014“ се еквивалентни, на пример, и на 9 нови клинички центри како комплексот „Мајка Тереза“ што почна да се гради лани во вредност од 70 милиони евра, или пак, на стотина нови студентски домови какви што воопшто не се изградија додека се поставуваа спомениците, се градеа плоштадите, фонтаните, фасадите на зградите во барок.
Доколку пак, парите за „Скопје 2014“ беа искористени како државна помош за домашни и странски инвестиции, можеа да се отворат стотина нови фабрики со илјадници нови работни места.
„Скопје 2014“ ќе нè чини повеќе од потрошените пари
